In haar nieuwe werkreeks wijdt Elisabeth Caspar zich aan bepalende herinneringsruimtes en levenssporen uit Bendorf en Sayn. Ze benadert de plaats niet documentair, maar als iemand die daar is opgegroeid, is gevormd en verder is gegaan. Met roestpigmenten, inkt, aquarel en druktechnieken maakt ze sporen, gelaagdheden en bewegingen zichtbaar. Afdrukken, uitwasemingen en overlagen transformeren vertrouwde plaatsen in innerlijke landschappen tussen herinnering en tegenwoordigheid. De werken vertellen niet nostalgisch, maar met stille helderheid en open nieuwsgierigheid over opgroeien, bestaan en verder gaan op een plek die vormt - en loslaat.